Czasem stan naszego zdrowia wymaga, aby zastosowane zostało leczenie żywieniowe. Może ono odbywać się albo drogą dojelitową, czyli dostarczanie wszelkich niezbędnych składników prosto do światła przewodu pokarmowego, albo też poprzez pozajelitowe leczenie żywieniowe, które równoznaczne jest z podawaniem owych składników drogą dożylnią. Zazwyczaj stosuje się dojelitowe leczenie żywieniowe, jednak nie zawsze ta forma leczenia żywieniowego jest możliwa. Jeżeli więc leczenie żywieniowe drogą dojelitową jest niemożliwe, niewystarczające lub niewskazane stosuje się żywienie pozajelitowe. Są to następujące sytuacje. Kiedy pacjent doznał rozległych oparzeń, szczególnie, jeśli chodzi o przewód pokarmowy, w okresie chemioterapii i radioterapii, kiedy pacjent znajduje się w śpiączce, a także w innych przypadkach pozostawania przez dłuższy czas w stanie utraty świadomości, w przypadku niedrożności przewodu pokarmowego, czy w przetokach przewodu pokarmowego. Ta forma leczenia stosowana jest także zazwyczaj w okresie okołooperacyjnym u chorych niedożywionych lub wyniszczonych, w zespole jelita krótkiego, w zaburzeniach wchłaniania jelitowego, w chorobie Leśniowskiego -Crohna, w ostrym zapaleniu trzustki, a niekiedy także w leczeniu ciężkich przypadków anoreksji i bulimii. Tego rodzaju leczenie żywieniowe stosuje się także u dzieci z wadami wrodzonymi układu pokarmowego oraz u wcześniaków, u których przewód pokarmowy nie jest wystarczająco rozwinięty.